Po bardzo dobrym pierwszym tomie sagi Gone, byłem bardzo ciekawy, czy kontynuacja zachowa wysokie tempo akcji i na ile Michael Grant odsłoni przed czytelnikami główny wątek opowieści. Intrygowało mnie też, co będzie się działo, gdy w ETAP-ie zacznie brakować pożywienia. Odpowiedzi na te pytania znalazłem w tomie drugim serii, zatytułowanym wymownie – Głód.

Akcja książki przenosi nas trzy miesiące wprzód, po walce między szlachetną drużyną Sama Temple, a złą ekipą Caina. Miastowi zorganizowali się nieco, racjonując ograniczoną żywność. Niesforni natomiast powracają do Coates Academy, by wylizać w spokoju swoje rany po starciu o władzę absolutną. Czas jednak płynie szybko i wkrótce wszyscy stają w obliczu nowego zagrożenia – głodu. W supermarkecie, gdzie dokonuje się podziału żywności, zostają jedynie resztki jedzenia, to samo w lodówkach wszystkich domów miasteczka Perdido Beach. Zaczyna dochodzić nawet do desperackich aktów zjadania zwierząt domowych. Prawdziwa walka o przetrwanie wchodzi w decydującą fazę. Fazę głodu.

Wraz z rozwojem akcji poznajemy kolejne dzieciaki, które odkrywają w sobie nowe tajemnicze moce nadprzyrodzone. Niektóre z tych talentów okazują się bardzo przydatne, a inne niestety całkiem bezużyteczne. Ci, którzy ich w ogóle nie posiadają, buntują się przeciwko uzdolnionym mutantom, co prowadzi do poważnego konfliktu...

Jeśli chodzi o rozwój sytuacji, niestety początek książki nieco mnie rozczarował. Opisywanie bieżącego położenia głodujących dzieci zajęło autorowi ponad dwieście stron, co wydaje mi się przesadne. Przez ten czas najciekawszy wątek pozostał nietknięty, a akcja zawiązała się dopiero w połowie grubego tomu. Bez wątpienia mniej cierpliwego czytelnika może to zniechęcić do dalszej lektury przygód bohaterów serii Gone.

Na szczęście, gdy tylko fabuła nabiera rozpędu, zaczyna dziać się bardzo wiele. Akcja, w odróżnieniu od tomu pierwszego, podąża szalonym tempem właśnie w samej końcówce, co w finale pozastawia czytelnika z przyjemnym uczuciem satysfakcji.

Do czego mógłbym się jeszcze przyczepić? Zastanawia mnie realizm świata Gone. Autor serwuje nam kilka naprawdę bardzo drastycznych scen rodem z horroru, aż zacząłem mieć wątpliwości, czy  są one odpowiednie dla młodszego czytelnika, do którego przecież skierowana jest cała saga. Za usprawiedliwienie uznaję fakt, że postapokaliptyczny świat jest przecież brutalny i bezwzględny, a dzieci potrafią być okrutne. Nawet mimo to, w moim odczuciu niektóre sceny wydały mi się sztuczne i naiwne w stosunku do powagi zarysowanej w powieści sytuacji. Mówiąc dokładniej, nie przeżywałem ich tak, jakbym się tego spodziewał, gdy np. leje się krew...

Podsumowując: czy warto książkę przeczytać? Jeżeli czytaliście tom pierwszy i Wam się spodobało, to zżerająca Was ciekawość podejmie decyzję na tak. Ci, na których zaś nie nie zrobił on większego wrażenia, powinni decyzję przemyśleć. Ja osobiście nie żałuję i już zaczynam snuć domysły, co będzie dalej.

Dziękujemy wydawnictwu Jaguar za ufundowanie egzemplarza recenzenckiego.
 

Kamilos